งานวิจัย http://hdl.handle.net/11228/8 2026-07-25T01:40:05Z 2026-07-25T01:40:05Z ดวงดาว ศรียากูล Duangdao Sriyakun นิธินันท์ พงษ์ศิริ Nitinun Pongsiri ญาวธิษา ทองไชยะ Yavatisa Thongchaiya จิรภฎา กลัดนุ่ม Jirapada Gladnoom เบญจภรณ์ อุดมสุข Benjaporn Udomsuk http://hdl.handle.net/11228/6461 2026-07-23T09:09:04Z 2569-07-01T00:00:00Z

การวิจัยและพัฒนาเครื่องมือรายงานโดยผู้ป่วย (Patient Report Outcomes Measurement) เพื่อใช้ในการพัฒนาระบบบริการแบบเน้นคุณค่าสำหรับผู้ป่วยเบาหวาน ดวงดาว ศรียากูล; Duangdao Sriyakun; นิธินันท์ พงษ์ศิริ; Nitinun Pongsiri; ญาวธิษา ทองไชยะ; Yavatisa Thongchaiya; จิรภฎา กลัดนุ่ม; Jirapada Gladnoom; เบญจภรณ์ อุดมสุข; Benjaporn Udomsuk การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อปรับปรุงเครื่องมือประเมินผลลัพธ์การรักษาที่ได้จากการรายงานของผู้ป่วย สำหรับผู้ป่วยเบาหวานในประเทศไทยที่สอดคล้องกับวิถีชีวิตและวิธีการทำงานระดับปฏิบัติการของพื้นที่ต่างๆ และเพื่อพัฒนา Patient’s Journey ชุดบริการมาตรฐาน (Service Package) ที่รองรับการนำ Patient-Reported Outcome Measures: PROMs ไปใช้จริงในพื้นที่ การวิจัยใช้รูปแบบการวิจัยและพัฒนา (Research and Development) ร่วมกับการวิจัยเชิงดำเนินการ (Implementation Research) ดำเนินการในพื้นที่นำร่อง 3 แห่ง ได้แก่ อำเภอท่าวุ้ง จังหวัดลพบุรี อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบูรณ์ และอำเภอละงู จังหวัดสตูล แบ่งเป็น 2 ระยะ ได้แก่ ระยะที่ 1 การพัฒนาและตรวจสอบคุณภาพเครื่องมือ PROMs โดยปรับปรุงจากต้นแบบ PRO-DM-Thai และพัฒนาเป็นทั้งฉบับพื้นที่และฉบับมาตรฐาน (Central PROMs Version) พร้อมตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหา ความตรงเชิงโครงสร้าง และความเชื่อมั่นของเครื่องมือ และระยะที่ 2 การนำ PROMs ไปใช้โดยทำการออกแบบ Patient’s Journey ด้วยการวิเคราะห์หาจุดแข็งจุดอ่อนของพื้นที่ทั้ง 3 แห่ง ซึ่งพบประเด็นสำคัญในการนำไปใช้ในบริบทจริง (In The Real World) คือ การใช้เพื่อสร้างประโยชน์ให้บุคลากรเห็นอย่างรวดเร็วและช่วยเพิ่มคุณค่าให้กับบริการแต่ละจุดได้จริง จึงทำให้เกิดการยอมรับ ซึ่งทีมวิจัยได้ทำการพัฒนาแบบ Co-Creation ร่วมกับพื้นที่ทั้ง 3 แห่ง เกิดรูปแบบโครงสร้างแบบแยกส่วน (Modular PROMs) ที่ทำให้เหมาะสมกับจุดบริการ กระจายภาระงาน สร้างการยอมรับได้ดี แล้วจึงได้ทดลองนำร่องเป็นระยะเวลา 1 เดือน กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยผู้ป่วยโรคเบาหวานชนิดที่ 2 จำนวน 180 คน แบ่งเป็นกลุ่มตรวจสอบคุณภาพเครื่องมือ (n=90) และกลุ่มทดลองนำร่อง (n=90) เก็บข้อมูลเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ โดยใช้แบบสอบถาม การสังเกต การสัมภาษณ์ และการสนทนากลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา และสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบสเปียร์แมน และค่าสัมประสิทธิ์ weighted kappa ผลการศึกษาพบว่า เครื่องมือ PROMs มีความเหมาะสมกับบริบทพื้นที่ และมีคุณภาพอยู่ในระดับที่ยอมรับได้ในด้านความตรงและความเชื่อมั่น ในระยะทดลองนำร่อง พบว่า การนำ PROMs ไปใช้สามารถดำเนินการได้จริงในหน่วยบริการปฐมภูมิ โดยเฉพาะเมื่อมีการปรับกระบวนการให้สอดคล้องกับบริบทพื้นที่โดยคำนึงถึงภาระงานและประโยชน์ที่ผู้ปฏิบัติได้ประสบในทันทีที่ใช้ PROMs โดยเฉพาะการเป็นเครื่องมือเปิดบทสนทนาที่ช่วยกระตุ้นให้ผู้ป่วยได้ระลึก (Awareness) ถึงความสำคัญของการจัดการดูแลตนเองและช่วยแยกอาการที่สำคัญได้ในเวลาอันสั้น ทั้งนี้ ผลลัพธ์ด้านการนำไปใช้สะท้อนถึงระดับการยอมรับ ความเป็นไปได้ การนำไปใช้จริง ความเหมาะสม และความสอดคล้องกับรูปแบบการดำเนินงานในระดับที่น่าพอใจ อย่างไรก็ตาม ระยะเวลาการทดลองที่จำกัดยังไม่สามารถสะท้อนผลลัพธ์ทางสุขภาพในระยะยาวได้ ข้อค้นพบจากการศึกษานี้ชี้ให้เห็นว่า PROMs สามารถทำหน้าที่เป็นเครื่องมือสำคัญในการเชื่อมโยงข้อมูลจากผู้ป่วยเข้าสู่การตัดสินใจเชิงบริการ และสร้างประสบการณ์ใหม่ให้กับทั้งบุคลากรและผู้ป่วย แสดงถึงศักยภาพในการสนับสนุนการพัฒนาระบบบริการสุขภาพแบบมุ่งเน้นคุณค่า (Value-Based Health Care: VBHC) ทั้งนี้ การขยายผลควรให้ความสำคัญกับการออกแบบระบบที่ยืดหยุ่น การพัฒนาศักยภาพบุคลากร และการติดตามผลลัพธ์ระยะยาว

2569-07-01T00:00:00Z รสวันต์ อารีมิตร Rosawan Areemit กุลวดี ศรีพานิชกุลชัย Kunwadee Sripanidkulchai สุชาอร แสงนิพันธ์กูล Suchaorn Saengnipanthkul สมัย ศิริทองถาวร Samai Sirithongthaworn http://hdl.handle.net/11228/6460 2026-07-21T02:35:24Z 2569-07-01T00:00:00Z

ต้นแบบการใช้แอปพลิเคชันคุณลูกในสถานบริการสาธารณสุขเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการส่งเสริมและติดตามพัฒนาการเด็กปฐมวัย รสวันต์ อารีมิตร; Rosawan Areemit; กุลวดี ศรีพานิชกุลชัย; Kunwadee Sripanidkulchai; สุชาอร แสงนิพันธ์กูล; Suchaorn Saengnipanthkul; สมัย ศิริทองถาวร; Samai Sirithongthaworn แอปพลิเคชันคุณลูกเป็น mHealth ที่ช่วยผู้ดูแลเด็กมีบทบาทในการเฝ้าระวัง ประเมินติดตาม ส่งเสริมการเจริญเติบโตและกระตุ้นพัฒนาการของเด็กเองได้ที่บ้าน รวมถึงใช้เป็นสื่อในการพูดคุยกับบุคลากรทางด้านสาธารณสุขด้วย ตั้งแต่ พ.ศ. 2556 คณะนักวิจัยได้วิจัยและพัฒนาเว็บแอปพลิเคชันโมไบล์แอปพลิเคชันคุณลูก (KhunLook) สำหรับผู้ปกครองและผู้ดูแลเด็กเพื่อใช้ในการส่งเสริมให้เด็กมีสุขภาพและพัฒนาการเหมาะสมตามวัย และลดความเสี่ยงต่อการมีพัฒนาการที่ล่าช้า โดยช่วยประเมินและบันทึกสุขภาพและมีข้อมูลส่งเสริมสุขภาพที่สอดคล้องกับการส่งเสริมสุขภาพเด็กตั้งแต่อยู่ในครรภ์มารดาและหลังคลอดจนถึงอายุ 18 ปี ตามแนวทางของราชวิทยาลัยกุมารแพทย์แห่งประเทศไทยและกระทรวงสาธารณสุข จากการศึกษาพบว่าแอปพลิเคชันคุณลูกเป็นที่ยอมรับทั้งด้านเนื้อหาและความง่ายในการใช้งาน และมีผลตอบแทนทางสังคมคุ้มค่า Social Return on Investment (SROI) ได้ 8.9-11.6 มียอดการดาวน์โหลดมากกว่า 550,000 ครั้ง แพลตฟอร์มแอปพลิเคชันคุณลูกสำหรับการวิเคราะห์ข้อมูลสุขภาพ โดยประชาชนที่สนใจในการติดตามสุขภาพของลูกได้มีการบันทึกและให้ความยินยอมและอนุญาตให้นําข้อมูลไปใช้ประมวลผลสถานะทางสุขภาพ มีผู้ใช้เฉลี่ย ประมาณ 11,000 คนต่อเดือน และเป็นเทคโนโลยีที่ scale up รองรับผู้ใช้ได้จำนวนมาก แอปพลิเคชันคุณลูกจึงเป็น platform ที่เหมาะสมที่จะนํามาต่อยอดพัฒนาส่วนของพัฒนาการเด็ก วัตถุประสงค์: คณะผู้วิจัยต้องการพัฒนาแอปพลิเคชันคุณลูกด้านพัฒนาการเด็กและพัฒนาต้นแบบการใช้แอปพลิเคชันคุณลูกในสถานบริการสาธารณสุขเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการส่งเสริมและติดตามพัฒนาการเด็กปฐมวัย ดำเนินการระหว่าง เดือนกันยายน พ.ศ. 2567 - พฤษภาคม พ.ศ. 2569 ผลการศึกษาพบว่า ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเข้ารับบริการและการกระตุ้นพัฒนาการของเด็ก ได้แก่ การไม่มีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับพัฒนาการเด็กโดยมีผู้ปกครองที่ไม่มีความรู้ความเข้าใจมักจะเปรียบเทียบความสามารถบุตรหลานกับเด็กคนอื่นที่เคยพบเจอ หากทำได้ในระดับใกล้กันก็จะเชื่อว่าบุตรหลานของตนเองพัฒนาการสมวัย หรือเชื่อว่าหากโตขึ้นพัฒนาการที่ล่าช้าก็จะดีขึ้นตามวัย ความรู้สึกว่าโดนตําหนิเมื่อได้รับการคัดกรองแล้วพบว่าเด็กมีความล่าช้า ทำให้ผู้ดูแลรู้สึกแย่และไม่อยากกลับมาตามนัด การไม่มีเวลาในการพามาตามนัด การจดจําวันนัดไม่ได้ ปัญหาการเดินทางไปยังสถานที่ที่มีบริการ การสัมภาษณ์เชิงลึก (individual in-depth interview) และใช้วิเคราะห์แก่นสาร (thematic analysis) เพื่อค้นหารูปแบบของความหมายในข้อมูล ให้เกิดความเข้าใจถึงปัจจัยที่ส่งผลกระทบต่อการเข้ารับบริการและการติดตามกระตุ้นพัฒนาการของเด็กในบริบทของไทย ในมุมมองของผู้ดูแลเด็กและบุคลากรสาธารณสุขที่ดูแลเด็กที่สงสัยพัฒนาการล่าช้าหรือพัฒนาการล่าช้าหรือพัฒนาการไม่สมวัย โครงการได้ศึกษาในอาสาสมัคร จำนวน 20 คน พบว่ายังมีปัจจัยภายในสำคัญที่ทำให้ยังไม่ตัดสินใจพาเด็กมาตรวจ ได้แก่ การทำใจยอมรับว่าเด็กมีพัฒนาการช้า รวมถึงการจัดลำดับความสำคัญของปัญหาและสมดุลของภารกิจอื่น ๆ ในชีวิต การออกแบบแอปพลิเคชันคุณลูกส่วนพัฒนาการช่วยเติมเต็มช่องว่างของการเข้าไม่ถึงและไม่เข้าถึงบริการ ได้แก่ การเป็นแหล่งความรู้ที่เชื่อถือได้โดยมีเครื่องมือ Developmental Surveillance and Promotion Manual (DSPM) Developmental Assessment for Intervention Manual (DAIM) และ Thai Early Development Assessment for Intervention (TEDA4I) ฉบับย่อที่ได้รับการคัดเลือกและประเมินเนื้อหาแล้วพร้อมภาพและวิดีโอวิธีการฝึก ปรับเนื้อหาให้เสริมสร้างกําลังใจร่วมฉลองความสำเร็จในการใส่ใจพัฒนาการลูก ซึ่งมาพร้อมกับจุดเด่นของ mHealth คือความสะดวกสบายพกพาเข้าถึงง่ายจากทุกที่ เสริมศักยภาพของผู้ใช้แอปพลิเคชัน ลดความเหลื่อมล้ำในการเข้าถึงข้อมูล โครงการจึงได้ปรับการใช้งานใน feature ต่าง ๆ ให้สมบูรณ์ขึ้น โดยมี tutorials ปรับเมนูบันทึกพัฒนาการตามวัย (DSPM และ DAIM) ฝึกเพิ่มเติม (TEDA4I) ทำให้สามารถเข้าและบันทึกข้อมูลพัฒนาการที่ช่วยส่งเสริมแรงจูงใจในการประเมินและบันทึกพัฒนาการ ระบบเช็คอินประจำวัน (daily check-in) ระบบบันทึกพัฒนาการต่อเนื่อง (streak) ระบบเหรียญรางวัล (badge) หน้ารวมรางวัล หน้าปฏิทินประวัติการบันทึกและประเมินพัฒนาการ หน้าค้นหาผู้เชี่ยวชาญ และระบบแจ้งเตือนอัตโนมัติรายวัน เพื่อช่วยเติมเต็มช่องว่างที่สามารถทำได้ในบทบาทของแอปพลิเคชัน โดยสรุปแอปพลิเคชันคุณลูกมีความน่าเชื่อถือ เหมาะสมทันสมัย ใช้และเข้าใจได้ง่าย เป็นที่พอใจของผู้ใช้ที่เป็นผู้ดูแลเด็กและเป็นเครื่องมือที่เป็นทางเลือกที่ช่วยลดภาระของบุคลากรสาธารณสุข และช่วยลดอัตราการไม่มาติดตามนัดลง ร้อยละ 60.9 แอปพลิเคชันคุณลูกจึงมีความเหมาะสมที่จะใช้ร่วมกับคู่มือพัฒนาการหรือเป็นตัวเลือกทดแทนที่มีศักยภาพในการขยายผลไปสู่การใช้งานในวงกว้าง สอดรับกับนโยบายการดูแลสุขภาพดิจิทัล และลดช่องว่างการเข้าถึงข้อมูลพัฒนาการเด็ก

2569-07-01T00:00:00Z ณัฐนันท์ วิจิตรอักษร Nuttanan Wichitaksorn ดิเรก ปัทมสิริวัฒน์ Direk Patamasiriwat อุทุมพร วงษ์ศิลป์ Utoomporn Wongsin เกศินี ธารีสังข์ Kaesinee Tharisung ธนรัต โชติกเสถียร Thanarat Chotikasathian มนัชญา ชูยิ่งสกุลทิพย์ Manatchaya Chuyingsakultip จิตรเลขา สุขรวย Jitlakha Sukruay นันทชาติ รัตนบุรี Nuntachart Ratanaburi ณิชมน ทองพัฒน์ Nichamon Thongphat อติพร ฉิมน้อย Atiporn Shimnoi ธงชัย นาพิมพ์ Tongchai Naphim ธีริศรา สีลพัทธ์กุล Theerisara Silaphatkul กุลภรณ์ อันนานนท์ Kullaporn Unnanon พรรษรัตน์ พัชราพันธุ์ Phansarat Phatcharaphan พิชญ์สินี แก้วเขียว Pitchsinee Kaewkeaw ปวีกรณ์ หลำพงษ์ Paweekorn Lamphong กิตติยา ยิษฐาณิชกุล Kittiya Yisthanichakul รัศมีจันทร์ เสาวคนธ์ Ratsameechan Saowakhon วิมลรัตน์ เหมือนกูล Wimolrat Meaunkul นุชนาถ พุ่มพฤกษ์ Nuchanart Phumphruk http://hdl.handle.net/11228/6459 2026-07-20T07:38:24Z 2569-07-01T00:00:00Z

การสังเคราะห์ข้อเสนอเชิงนโยบายแนวทางการจัดสรรงบประมาณโดยใช้การวิเคราะห์ต้นทุนและประสิทธิภาพของโรงพยาบาล: กรณีศึกษาโรงพยาบาลสังกัดกระทรวงสาธารณสุขและโรงพยาบาลสังกัดมหาวิทยาลัย ณัฐนันท์ วิจิตรอักษร; Nuttanan Wichitaksorn; ดิเรก ปัทมสิริวัฒน์; Direk Patamasiriwat; อุทุมพร วงษ์ศิลป์; Utoomporn Wongsin; เกศินี ธารีสังข์; Kaesinee Tharisung; ธนรัต โชติกเสถียร; Thanarat Chotikasathian; มนัชญา ชูยิ่งสกุลทิพย์; Manatchaya Chuyingsakultip; จิตรเลขา สุขรวย; Jitlakha Sukruay; นันทชาติ รัตนบุรี; Nuntachart Ratanaburi; ณิชมน ทองพัฒน์; Nichamon Thongphat; อติพร ฉิมน้อย; Atiporn Shimnoi; ธงชัย นาพิมพ์; Tongchai Naphim; ธีริศรา สีลพัทธ์กุล; Theerisara Silaphatkul; กุลภรณ์ อันนานนท์; Kullaporn Unnanon; พรรษรัตน์ พัชราพันธุ์; Phansarat Phatcharaphan; พิชญ์สินี แก้วเขียว; Pitchsinee Kaewkeaw; ปวีกรณ์ หลำพงษ์; Paweekorn Lamphong; กิตติยา ยิษฐาณิชกุล; Kittiya Yisthanichakul; รัศมีจันทร์ เสาวคนธ์; Ratsameechan Saowakhon; วิมลรัตน์ เหมือนกูล; Wimolrat Meaunkul; นุชนาถ พุ่มพฤกษ์; Nuchanart Phumphruk แม้งบประมาณรายจ่ายด้านสาธารณสุขของภาครัฐจะเพิ่มขึ้น แต่โรงพยาบาลรัฐหลายแห่งยังขาดทุน ปัญหานี้อาจเกิดจากการจัดสรรงบประมาณและการจ่ายชดเชยที่ไม่ครอบคลุมต้นทุนจริงหรือสะท้อนประสิทธิภาพการดำเนินงานของโรงพยาบาล โครงการวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาต้นทุนและประสิทธิภาพของโรงพยาบาลสังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข (สป.สธ.) และสังกัดมหาวิทยาลัยพร้อมข้อเสนอด้านการประมาณการต้นทุนและการจัดสรรงบประมาณแก่โรงพยาบาลรัฐ คณะผู้วิจัยศึกษาต้นทุนโดยใช้ข้อมูลหลักจากสำนักพัฒนากลุ่มโรคร่วมไทย (สรท.) ซึ่งครอบคลุมโรงพยาบาลสังกัด สป.สธ.จำนวน 38 แห่ง และสังกัดมหาวิทยาลัยในกรุงเทพมหานครและปริมณฑลจำนวน 3 แห่งในปีงบประมาณ 2565 ซึ่งอยู่ในช่วงการระบาดของโควิด 19 ทำให้มีข้อจำกัดด้านขนาดกลุ่มตัวอย่างและอาจไม่สะท้อนสถานการณ์ปัจจุบันได้อย่างสมบูรณ์ ผลการวิเคราะห์ข้อมูลจาก สรท. พบว่าโรงพยาบาลชุมชนมีต้นทุนค่าบุคลากรสูง ขณะที่โรงพยาบาลศูนย์ (รพศ.) และโรงพยาบาลสังกัดมหาวิทยาลัยมีสัดส่วนค่าปัจจัยทุนสูง แสดงถึงความซับซ้อนของการรักษาที่ต้องใช้เทคโนโลยีและยาราคาสูง (ปัจจัยทุนหมายถึงค่าวัสดุและต้นทุนการใช้สินทรัพย์ ต้นทุนการใช้สินทรัพย์หมายถึงค่าเสื่อมราคาและตัดจำหน่าย) เมื่อพิจารณาต้นทุนต่อหน่วยจากข้อมูล สรท. พบว่าแม้โรงพยาบาลสังกัดมหาวิทยาลัยมีจำนวนบริการ OP (visit) รวมสูงกว่า รพศ. แต่กลับมีต้นทุนบริการ OP ต่อครั้งสูงกว่าถึงประมาณ 2.6 เท่า คณะผู้วิจัยเลือกศึกษากรณีตัวอย่าง 3 กลุ่มโรค (DRG) ได้แก่ การผ่าตัดไส้ติ่ง โรคท้องร่วง และการผ่าคลอด พบว่าโรงพยาบาลสังกัดมหาวิทยาลัยมีต้นทุนบริการ IP ต่อครั้ง (admission) โดยเฉลี่ยสูงกว่า รพศ. ในทุกกลุ่มโรคและทุกหมวดค่ารักษาหลัก ต้นทุนที่สูงกว่านี้อาจเป็นผลมาจากการใช้ยาและเทคโนโลยีราคาสูง การดูแลโดยแพทย์เฉพาะทาง และระยะเวลานอนโรงพยาบาลที่ยาวกว่าในบางกรณี นอกจากนั้นแล้ว ผลการวิเคราะห์ประสิทธิภาพด้วยวิธีพรมแดนต้นทุนและการผลิตในปีงบประมาณ 2566-2568 จากข้อมูลกองเศรษฐกิจสุขภาพและหลักประกันสุขภาพ โรงพยาบาลสังกัด สป.สธ. ส่วนใหญ่มีประสิทธิภาพด้านต้นทุนใกล้พรมแดนต้นทุนแล้ว หลายโรงพยาบาลยังมีช่องว่างในการเพิ่มผลผลิตบริการโดยเฉพาะบริการส่งเสริมสุขภาพและป้องกันโรค อีกทั้ง ผลการศึกษาครั้งนี้ได้สะท้อนให้เห็นอีกว่ายังมีปัญหาระบบข้อมูลต้นทุนที่ยังพัฒนาไม่ครบถ้วนและไม่สามารถใช้งานได้อย่างมีประสิทธิภาพ โรงพยาบาลสังกัด สป.สธ. ส่วนใหญ่ยังคำนวณต้นทุนด้วยวิธีลัดซึ่งเหมาะสมในเชิงปฏิบัติเนื่องจากใช้ข้อมูลไม่มากและดำเนินการได้ง่าย แต่ยังมีข้อจำกัดในการสะท้อนการใช้ทรัพยากรของบริการแต่ละประเภทอย่างละเอียด การยกระดับระบบข้อมูลต้นทุนควรดำเนินการอย่างเป็นขั้นตอนโดยเริ่มจากการกำหนดชุดข้อมูลขั้นต่ำที่โรงพยาบาลต้องจัดเตรียมโดยใช้มาตรฐานเดียวกัน การยกระดับระบบข้อมูลต้นทุนจึงควรดำเนินการอย่างเป็นขั้นตอนโดยเริ่มจากการกำหนดชุดข้อมูลขั้นต่ำที่มีมาตรฐานร่วมกัน การรื้อฟื้นศูนย์ต้นทุนโดยจัดตั้งทีมงานเฉพาะด้านการจัดทำต้นทุนภายในโรงพยาบาลแต่ละแห่งร่วมกับทีมงานกลางระดับพื้นที่เพื่อรวบรวม ตรวจสอบ และจัดการข้อมูลต้นทุนอย่างต่อเนื่อง ณ จุดบริการเพื่อลดภาระการบันทึกซ้ำและเพิ่มความน่าเชื่อถือของข้อมูลต้นทุน นอกจากนี้ หน่วยงานที่เกี่ยวข้องควรสร้างแรงจูงใจเชิงประสิทธิภาพ เช่น ให้รางวัลแก่โรงพยาบาลภาครัฐที่มีประสิทธิภาพสูงกว่ามาตรฐาน ขณะเดียวกัน อาจไม่ลดเงินของโรงพยาบาลที่ผลงานต่ำกว่ามาตรฐาน แต่ต้องวิเคราะห์หาสาเหตุและแนวทางในการเพิ่มประสิทธิภาพ ด้วยหลักการข้างต้นจะทำให้เกิดสมดุลระหว่างความเป็นธรรมและแรงจูงใจในการพัฒนา อีกทั้ง แนวทางนี้จะช่วยหลีกเลี่ยงแรงจูงใจที่ทำให้โรงพยาบาลเพิ่มปริมาณบริการเกินความจำเป็น

2569-07-01T00:00:00Z วรวริศ กอปรสิริพัฒน์ Worawarit Kobsiriphat ศราวุธ เลิศพลังสันติ Sarawut Lerspalungsanti มนัสวีร์ ยิ้มแย้ม Manasavee Yimyam เปริน วันแอเลาะ Perin Wanaeloh เมธนียา ปิลันธนานนท์ Metaneeya Pilanthananond ปัญจวัฒน คงสุวรรณ Panjawat Kongsuwan กฤชแก้ว สมตน Kritkaew Somton ธนรรค อุทกะพันธ์ Thanak Utakapan สุจิรัชย์ อัฏฐะวิบูลย์กุล Sujirat Attawibulkul วีรวัฒน์ ลิ้มรุ่งเรืองรัตน์ Weerawat Limroongreungrat บวรรัฐ วนดุรงค์วรรณ Bavornrat Vanadurongwan พรพิพัฒน์ อยู่สา Pornpipat Yoosa ธีระพงษ์ บุญมา Teerapong Boonma ศิวพร ศรีมงคล Siwaporn Srimongkol สุธิมา สุขอ่อน Suthima Suk-on อรรถกร สุวนันทวงศ์ Attakorn Suwanantawong ฮาซียะห์ แวหามะ Haziyah Waehama ฝอยฝน ศรีสวัสดิ์ Foifon Srisawat Vo, Kiet Van พิชิตพล เกิดสมนึก Pichitpol Kerdsomnuk http://hdl.handle.net/11228/6458 2026-07-20T06:47:11Z 2569-07-01T00:00:00Z

การประเมินประสิทธิผลของเทคโนโลยีชุดพยุงกล้ามเนื้อ อุปกรณ์วัดแบบสวมใส่และแอปพลิเคชันในการลดระดับของปัจจัยเสี่ยงต่อการหกล้มของผู้สูงอายุ วรวริศ กอปรสิริพัฒน์; Worawarit Kobsiriphat; ศราวุธ เลิศพลังสันติ; Sarawut Lerspalungsanti; มนัสวีร์ ยิ้มแย้ม; Manasavee Yimyam; เปริน วันแอเลาะ; Perin Wanaeloh; เมธนียา ปิลันธนานนท์; Metaneeya Pilanthananond; ปัญจวัฒน คงสุวรรณ; Panjawat Kongsuwan; กฤชแก้ว สมตน; Kritkaew Somton; ธนรรค อุทกะพันธ์; Thanak Utakapan; สุจิรัชย์ อัฏฐะวิบูลย์กุล; Sujirat Attawibulkul; วีรวัฒน์ ลิ้มรุ่งเรืองรัตน์; Weerawat Limroongreungrat; บวรรัฐ วนดุรงค์วรรณ; Bavornrat Vanadurongwan; พรพิพัฒน์ อยู่สา; Pornpipat Yoosa; ธีระพงษ์ บุญมา; Teerapong Boonma; ศิวพร ศรีมงคล; Siwaporn Srimongkol; สุธิมา สุขอ่อน; Suthima Suk-on; อรรถกร สุวนันทวงศ์; Attakorn Suwanantawong; ฮาซียะห์ แวหามะ; Haziyah Waehama; ฝอยฝน ศรีสวัสดิ์; Foifon Srisawat; Vo, Kiet Van; พิชิตพล เกิดสมนึก; Pichitpol Kerdsomnuk การประเมินประสิทธิผลของชุดพยุงกล้ามเนื้อ และอุปกรณ์วัดแบบสวมใส่และแอปพลิเคชัน ในการลดระดับของปัจจัยเสี่ยงต่อการหกล้มในผู้สูงอายุ กำหนดกรอบการศึกษาครอบคลุม 4 โครงการย่อย ได้แก่ (1) การประเมินประสิทธิผลเชิงชีวกลศาสตร์ของชุดพยุงกล้ามเนื้อแบบภาคตัดขวาง (2) การประเมินผลระยะยาวของชุดพยุงกล้ามเนื้อ (3) การประเมินผลระยะยาวของอุปกรณ์วัดแบบสวมใส่และแอปพลิเคชันต่อพฤติกรรมการทรงท่า และ (4) การประเมินความเที่ยงตรงและความเชื่อมั่นของระบบตรวจวัด เพื่อสร้างหลักฐานเชิงประจักษ์ทั้งในด้านผลลัพธ์เชิงหน้าที่ เชิงคลินิก เชิงพฤติกรรม และคุณสมบัติของระบบวัด ผลการศึกษาชี้ว่าชุดพยุงกล้ามเนื้อมีศักยภาพในการลดปัจจัยเสี่ยงต่อการหกล้มในผู้สูงอายุ โดยให้ผลในทิศทางที่เป็นประโยชน์ต่อการทรงตัว การลุกยืนจากท่านั่ง และการควบคุมการเคลื่อนไหว ในการศึกษาภาคตัดขวาง (โครงการย่อยที่ 1) พบผลเชิงบวกเด่นในตัวชี้วัดที่สะท้อนการควบคุมสมดุลในแนวด้านข้างและประสิทธิภาพการถ่ายน้ำหนัก ขณะที่การศึกษาติดตามระยะยาว (โครงการย่อยที่ 2) พบแนวโน้มการทรงตัวดีขึ้นภายหลังการใช้งานต่อเนื่อง 3 เดือน โดยเฉพาะในการทดสอบยืนต่อเท้าครึ่งหนึ่ง และมีข้อบ่งชี้ของ carry-over effect แม้ในสภาวะไม่สวมใส่ชุดขณะประเมิน ซึ่งสนับสนุนความเป็นไปได้ของการปรับตัวของระบบประสาทสั่งการจากการใช้งานต่อเนื่องในชีวิตประจำวันสำหรับอุปกรณ์วัดแบบสวมใส่และแอปพลิเคชัน ผลการศึกษาในโครงการย่อยที่ 3 สนับสนุนว่าระบบมีศักยภาพทั้งในฐานะเครื่องมือตรวจวัดและเครื่องมือสนับสนุนการปรับพฤติกรรมการทรงท่า โดยการใช้งานต่อเนื่อง 90 วันสัมพันธ์กับการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญของตัวชี้วัดทางคลินิกบางตัว โดยเฉพาะ forward shoulder angle ซึ่งสะท้อนการปรับพฤติกรรมการทรงท่าในระยะยาว ขณะเดียวกัน การศึกษาความเที่ยงตรงและความเชื่อมั่นยืนยันว่าระบบมีสมรรถนะสูง โดยเฉพาะการวัดมุมการก้มตัวผ่านแกน Pitch ที่ตำแหน่ง T3 ซึ่งเป็นตำแหน่งที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการใช้งานขณะเคลื่อนไหว ในภาพรวมโครงการนี้ได้สร้างองค์ความรู้ที่เชื่อมโยงจากระดับกลไกของเทคโนโลยีไปสู่ผลต่อปัจจัยเสี่ยงต่อการหกล้มในผู้สูงอายุอย่างเป็นระบบ โดยชุดพยุงกล้ามเนื้อมีศักยภาพในฐานะเทคโนโลยีช่วยเสริมการเคลื่อนไหวและความมั่นคงของร่างกาย ส่วนอุปกรณ์วัดแบบสวมใส่และแอปพลิเคชัน มีศักยภาพในฐานะเครื่องมือประเมินท่าทางและสนับสนุนการปรับพฤติกรรม อย่างไรก็ดี การต่อยอดสู่การใช้ประโยชน์จริงควรสอดคล้องกับกลุ่มเป้าหมายและบริบทการใช้งาน โดยในส่วนของชุดพยุงกล้ามเนื้อ ควรเร่งสร้างหลักฐานวิชาการเพื่อรองรับการผลักดันเข้าสู่บัญชีนวัตกรรมไทย และการพิจารณาในระบบหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ ขณะที่อุปกรณ์วัดแบบสวมใส่และแอปพลิเคชันควรพัฒนาแนวทางใช้ประโยชน์ให้เหมาะสมทั้งในกลุ่มวัยทำงานและในบริบทการประเมินโดยบุคลากรสุขภาพสำหรับผู้สูงอายุ

2569-07-01T00:00:00Z