บทคัดย่อ
ภูมิหลังและเหตุผล: ผู้ป่วยระยะสุดท้ายทั้งจากโรคมะเร็งและไม่ใช่โรคมะเร็งควรได้รับการเข้าถึงการรักษาแบบประคับประคองอย่างรวดเร็ว ครอบคลุมและมีประสิทธิภาพ การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการพัฒนาระบบการดูแลผู้ป่วยระยะท้ายแบบประคับประคอง เครือข่ายบริการปฐมภูมิ โรงพยาบาลบ้านผือ จังหวัดอุดรธานี
ระเบียบวิธีศึกษา: ใช้รูปแบบการวิจัยเชิงปฏิบัติการตามแนวคิดของ Kemmis กลุ่มตัวอย่างได้แก่บุคลากรจำนวน 51 คน ผู้ดูแลและผู้ป่วยประคับประคองกลุ่มละ 31 คน เครื่องมือการวิจัยเป็นแบบสอบถามที่ทีมวิจัยสร้างขึ้นมีค่าเชื่อมั่นทั้งฉบับ 0.89 วิเคราะห์โดยสถิติเชิงพรรณนา Wilcoxon signed ranks test และ paired t-test
ผลการศึกษา: พบว่า การพัฒนาระบบการดูแลผู้ป่วยระยะท้ายแบบประคับประคองในชุมชน มี 8 มาตรการ คือ 1) การเยี่ยมบ้านและฝึกทักษะผู้ดูแล 2) การให้คำปรึกษา 3) การดูแลแบบองค์รวม 4) การสนับสนุนพิธีกรรมทางจิตวิญญาณ 5) การดูแลจิตใจ 6) การดูแลระยะท้าย 7) การดูแลให้ได้รับประสบการณ์ชีวิตที่ดีที่สุด และ 8) การอโหสิกรรม ภายหลังการพัฒนาบุคลากรพบว่า ผู้ดูแลมีการปฏิบัติการดูแลประคับประคองโดยรวมเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p <0.001) ผู้ดูแลมีความต้องการ ความเชื่อและการปฏิบัติที่ถูกต้องเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p = 0.022) ผู้ป่วยส่วนใหญ่มีภาวะจิตใจสงบและทำกิจกรรมทางศาสนาร้อยละ 64.5 และมีอาการหนักในช่วงวาระสุดท้ายร้อยละ 90.3 หลังจากวางแผนเสียชีวิตมีอาการทรงตัวอย่างสงบ
ข้อยุติ: ผลที่ได้จากการพัฒนาระบบการดูแลผู้ป่วยระยะท้ายแบบประคับประคองในชุมชน เครือข่ายบริการปฐมภูมินี้ เป็นการเสริมสร้างความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างทีมผู้ให้บริการร่วมกับผู้ดูแล ส่งผลให้มีผลลัพธ์ที่ดีต่อผู้ป่วยควรนำไปใช้อย่างต่อเนื่อง
บทคัดย่อ
Background: Patients near the end of life, both cancer and non-cancer, should have rapid,
comprehensive, and effective access to palliative care. This research aimed to study the development
of the palliative care system for end-of-life patients within the primary care network Ban Phue Hospital,
Udon Thani Province.
Methodology: This action research according to Kemmis’s concept involved; 51 personnel, 31
caregivers, and 31 palliative care patients, with each group having 31 members. The research instrument
was a questionnaire asking, patient information, personnel, and caregiver operations. Descriptive statistics
were analyzed using the Wilcoxon signed-rank test and the paired t-test.
Results of the development of palliative care system for end-of-life patients in community included
eight measures as follows: 1) home visits and training of caregiver skills, 2) counseling, 3) holistic care,
4) supportive spiritual rituals, 5) emotional care, 6) end-of-life care, 7) best life experience provision, and
8) forgiveness. After personnel development, the overall palliative care practice significantly increased
(p < 0.001). Caregivers gained significant increases in the correct beliefs and practices (p = 0.022). Most
patients achieved a calm mind and engaged in religious activities (64.5%), and 90.3% faced severe
symptoms during end of life, turned to be calm after the end-of-life planning.
Conclusion: The development of a community-based palliative care system within the primary
care network fosters strong relationships among the care team, caregivers, and families, leading to
positive patient outcomes, and should be integrated to the system.
